LEGENDY SOWIEGO KRÓLESTWA >> www.napisy.jcom.pl <<
Dobra.
I poznasz siłę tych szponów!
Skończy się wreszcie niesprawiedliwość w tym królestwie!
Spokojnie! Ty nie masz prawa równać się z moją armią.
No, może.
- Ale ja będę teraz Lyzem z Kielu. - Soren, ale...
I to ja mam najpotężniejszą armię Strażników Króla Sów!
Ale, Soren!
Przysięgam wam najsłabszych uczynić mocnymi i pokonać zło!
Eglantine, co znowu?
Soren obiecałeś, że ja będę Lyzem z Kielu.
Och, proszę. Następnym razem.
Ale jeśli tylko okłamałeś...
Stalowego Dzioba!
Mam cię!
Mój dziobek.
Wystarczy moi państwo, czas już spać.
Tylko błagam bez bajeczek o Strażnikach.
Ależ, Kludd, te legendy to część naszej wspaniałej historii,
należy ją poznać.
Nawet słuchając jej po raz siedemset - któryś?
Tak, chłopcze. Chyba, że jesteś pewien, że wiesz wszystko o naszej przeszłości.
A ja wiem, kto wygra.
- Soren, to tylko bajka. - A wcale nie!
I zawsze to samo.
Tato, przyznaj się, widziałeś kiedyś Strażnika?
Kludd, to, że czegoś nie widać, nie znaczy, że tego nie ma.
Czasem trzeba to poczuć całym sobą.
Przez wieki
sowy nauczyły się słuchać i rozumieć, to co do nich mówi sama natura.
No, na razie wystarczy, kochani.
Jutro ważna noc. Pierwsza lekcja latania.
- Idźcie spać. - No już. No chodźcie, dzieci.
Wymościłam ci już pięknie mech i puch, Eglantine.
Sorenie, Stalowy Dziób istnieje naprawdę?
Pamiętasz, była wtedy Bitwa Lodowych Szponów.
Stanęła do walki zaledwie garstka Strażników.
Mimo to Lyze z Kielu
pokonał okrutnego wodza złych sów.
Strażnicy zwyciężyli.
W królestwie sów zapanowała wolność.
Wszyscy wrócili na Wielkie Drzewo Ga'Hoole.
Ale niektórzy mówią, że zły król wciąż żyje,
pozbawiony dzioba i nosi straszną stalową maskę.
Dosyć! Bo w dzień nie będzie mogła spać.
Ale ja lubię tą historię.
Tak, wiem. Słyszałem to tysiąc razy.
Masz siano w głowie, Soren.
Zamiast gniazda skleciłeś z niego swoje marzenia.
Ale nie ma w nich nic złego.
Na tym polega różnica między nami, bracie. Ja marzę, kiedy śpię.
Może i ty byś poszedł spać.
Tata mówił, że pięknie jest marzyć.
- No więc tak, jak mówiłem... - Kludd. Czekaj!
Tato, spójrz!
Będę latał najlepiej,
bo płomykówki są najlepsze we wszystkim.
Wiesz?
Jesteś silny, Kludd, ale sowy tak dobrze polują z całkiem innego powodu.
Wiem. Mamy cichy lot. Ale kiedy wysunę szpony...
Myszy zdążą uciec. Ty i twoje dzieci będziecie głodni.
Tato!
Gotowy!
No, młody Strażniku, pierwsza lekcja nie będzie aż tak niebezpieczna.
Tak. Nie przejmuj się hałasem, jakiego narobisz.
Musisz rozprostować
skrzydła.
No, ładnie.
Miałeś farta.
Wiesz, Kludd, pomaga, jak się szuka lądowiska.
Chodź! Pościgamy się!
Dobra, start!
Wystartowałeś wcześniej!
- Wcale nie! - Wcale tak! To oszust!
Przestańcie, koniec kłótni.
Noctus, zabierz chłopców do gniazda. Na nas już pora.
A moglibyśmy lecieć z wami?
Nie tej nocy, synu. Jeszcze przyjdzie pora na wspólne polowania.
- Ładny kask. - Zostaw mnie!
Spokój.
Zrób to jeszcze raz. Tylko spróbuj!
Noctus, Soren to taki marzyciel. Myślisz o nim? Zauważyłeś?
Martwię się o nich obu.
Jeszcze wczoraj
byli bezbronnymi pisklakami, a dzisiaj są silni i już prawie dorośli
i już za chwilę nas opuszczą.
Poradzą sobie.
Lecimy.
Eglantine, coś się stało?
Wszystko w porządku.
To jej pierwsza wypluwka.
No, tak skarbie. Jeszcze trochę, jeszcze.
Zobaczysz jak gładko pójdzie.
- No i proszę. - To obrzydliwe!
Niezłe osiągnięcie.
- A co to? - Pierwsza wypluwka.
Pierwsza? Czyli będzie więcej?
Ależ oczywiście, że tak.
Każda przyzwoita sowa,
kiedy zje na przykład myszkę w całości,
zwraca po jakimś czasie jej futerko i kostki.
To się nazywa właśnie wypluwka.
- Chcesz zobaczyć wypluwki braci? - Nie, nie.
- Nie. Pani Pyton, nie znowu. Proszę. - Słodkie kochanie.
To wielka noc dla tego drzewa! Pierwszy lot. Pierwsza wypluwka.
Przepraszam.
Kludd, chcesz wyjść i poćwiczyć latanie?
Co? Żebyś znowu mógł się popisywać?
Nie chce mi się.
Może masz rację.
Zostańmy w dziupli.
Nie wiem, może byśmy jeszcze raz odegrali sobie Bitwę Lodowych Szponów.
Kludd? Chcesz coś zobaczyć? Nie będziesz na mnie zły?
No dobrze. Pokaż mi.
Wiesz, zanim skoczę, wyobrażam sobie,
że jestem ze Strażnikami na jakiejś skale. Gotowy do walki.
Skaczemy w dół. Kołujemy lekko jak Lyze z Kielu.
- Niosą nas prądy wznoszące. No i... - Dosyć tego!
Kludd, w porządku?
O, nie.
To ziemia.
My nie możemy tu być.
To najgorsze miejsce dla sowy.
Tak. Nie, nie. Tu jest dziwnie.
Tak. My musimy wracać. I to szybko.
Gdyby tak tylko udało nam się dostać na gałąź.
Moglibyśmy się wspinać wyżej.
No chodź, spróbujmy.
Cicho!
Co to jest?
Kludd!
Kludd! Kludd!
Gdzie nas zabieracie?
Nasz dom jest w tamtą stronę.
Musimy wracać!
Zamknij dziób, ale już albo zrobię to za ciebie!
- Dobrze mu powiedziałem, Jutt? - No, masz dobrą gadkę, Jatt.
No, no wiem. I groźny wzrok. Cały czas nad tym pracuję.
A, nie zauważyłem. Weź pokaż.
No, mocne.
- Fajne? - Tak.
Chociaż twoja mina przypomina moją minę numer szesnaście.
- Jak to? - Unoszę jedną brew, cofam brodę i...
- Kim jesteście? - Ty! Bez pytań.
Bez "kto", bez "gdzie", bez "dokąd".
Zaraz sobie zobaczysz.
Co myślisz? Moja mina wystarczy czy mam wymyślić inną?
- Całkowicie wystarczy. - O, dzięki.
Puszczaj mnie!
Kludd.
- Skubany, ma dziób. - Tak? To zrobią z niego użytek.
Jak połączę twoją minę numer jeden
ze swoją numer szesnaście
to wychodzi mi taka.
- Jaki ma numer? - Siedemnaście.
Siedemnaście? To już sporo, nie pomylisz się?
Hej, Jatt, patrz, to Grimble.
Poczekaj, pokaż mu minę.
Co, ostatnią, osiemnaście?
Siedemnaście. Siedemnaście.
Siema, Grimble.
Jutt, Jatt, jak miło, że was widzę.
Co to, zdobyłeś dziś tylko pół sowy?
Nie, Jatt. To sóweczka.
Jest mała, ale bardzo pracowita.
Za stary na pełnowymiarowe sowy?
Bardzo śmieszne.
Czyżby coś ci się stało z twarzą, Jutt?
Nie!
- Zdenerwował się. - Tyle ćwiczyłem.
Musisz popracować nad gadką.
Jestem Soren.
Ja jestem Gylfie.
Powiedział, że jesteś sóweczką.
Kaktusową. Gatunek pustynny.
Jesteś płomykówką?
Tak, mieszkamy w puszczy.
Co to za sowy?
Masz może jakieś pojęcie, gdzie nas zabierają?
Przestańcie gadać.
Cisza! Macie od teraz słuchać starego.
Kludd!
- Dobra, spokój teraz. - Słyszeliście!
Cisza!
Wasze mamusie i tatusiowe opuścili was.
Od tego momentu macie status sieroty.
Nie jestem sierotą.
Okropna sprawa, zdarza się.
Ale z łaski Lorda
zostaliście ocaleni i otrzymacie wspaniały, wymarzony dom.
Waszym nowym domem jest nasza Wielka Akademia Sów.
Za dobroć odpłacicie nam
uczciwą pracą jako zbieracze.
Ja nie chcę być uczciwym zbieraczem!
Wybrani będą żołnierzami.
Gylfie, nie rozdzielajmy się.
W ten sposób każdy z was będzie miał zaszczyt służyć wielkiemu Lordowi.
- Wypuście nas! - Spokój.
Nie chcemy służyć Lordowi.
- Co to za jeden? - Cisza!
Jestem Nyra. Najbielszy biały płomień płomykówek
z Akademii Sów Lorda Tyto.
Wiem, że tęsknicie, ale wiem też,
że już wkrótce przekonacie się, że to my jesteśmy waszą nową rodziną.
Moja rodzina czeka na mnie w domu! Puśćcie nas!
Ona ma rację. Puśćcie nas!
Cóż to?
Płomykówka zadaje się z tak niską i brudną rasą?
Zostaw ją.
No i proszę, mamy melodramat.
Może ty i ta pokraka będziecie sobie żyli razem?
Jako zbieracze.
No dalej, jazda. Naprzód.
Może wtedy przypomnisz sobie swoje szlachetne pochodzenie
i zrobimy z ciebie żołnierza.
A co z moim bratem?
- Gdzie on jest? - Kludd!
Podobno to ty jesteś jego bratem.
Chcesz do niego dołączyć?
Tak właśnie myślałam.
Kludd!
- Kludd! - I to jest żołnierz.
Dziękuję.
Soren, wiesz, że nie musisz być teraz ze mną. Powinieneś być z bratem.
Nie, Gylfie, ja nigdy nie mógłbym tak postąpić.
Jest mi bardzo przykro za Kludda.
Uważaj! Co się z nim dzieje?
On chyba nie widzi...
No dobra sówki, ruszać się! Przechodzimy, nie stoimy!
Róbcie dokładnie to, co każe, albo nie zobaczycie świtu.
- Groźna mina, Jutt. - No.
- Nie ma za co. - O! Dzięki stary.
No to życzę wam teraz...
- Przypomnij mi jak to szło, co? - Dobrej nocy.
No właśnie!
Dzióbki w górę,
oczka w stronę cudownej tarczy księżyca, pomyślcie coś bardzo miłego.
I spatusiamy!
Soren, nie możemy zasnąć,
chyba chcą nas oślepić księżycem.
Księżycem?
Czasem zmęczone sowy zapadają podczas pełni w głęboki sen.
Po przebudzeniu nie są już takie same.
Jakby zapomniały, kim są.
Gylfie, słuchaj, musimy się stąd wydostać.
Znam te gwiazdy.
Mogłabym odnaleźć powrotną drogę,
ale co z tego, nie potrafimy jeszcze latać.
Ale szybko się nauczymy.
Jak tylko nie będą patrzeć,
wykorzystamy każdą chwilę i będziemy ćwiczyć przez całą noc nasze skrzydła.
Myślisz, że naprawdę nam się uda, Soren?
Uda się, Gylfie, coś wymyślimy.
Zimno mi.
Nie bój się.
Pobudka miłe sówki, dosyć drzemki dla urody.
Wstawać! Wstawać. Nie lenić się! Przed wami piękny dzień...
O nie.
Właśnie. No śmiało. Ruszamy się.
Soren.
Dokąd nas prowadzą?
Gylfie udawajmy oślepionych.
Nie zatrzymywać się. Nie marudzić.
Słyszeliście co powiedział kolega?
No dalej, prosimy nie blokować przejścia.
- Idziecie! - Ruszamy łapkami.
Ruszamy łapkami. Jedna za drugą.
Druga za jedną. No, już idziemy.
Przesunąć się, nie blokować.
Witajcie w Wyplówkowie.
Piękne miejsce na resztę waszego życia.
Nigdy nie wolno nam okazywać współczucia.
Niższe gatunki i rasy i tak mają wystarczająco wiele szczęścia,
że służą wyższej sprawie.
To wy, nadsowy gatunku Tyto Alba
jedynie jesteście godni,
aby sprawować władzę i zaprowadzić porządek
we wszystkich sowich królestwach.
I nastaną nowe, wspaniałe czasy.
A teraz pokażcie mi swoją wielkość
i wznieście się.
Wyżej!
No to zaczynamy zabawę!
Zbieramy sobie!
Zaczynamy zbierać sobie wypluwki.
Tak jest! Smaczne i zdrowe.
Pożywne.
To są cudze wypluwki.
Oni przynajmniej nie widzą tego co zaraz zjedzą.
- No i mamy. - Bingo.
Świetna robota, więźniu numer 17... Nieważne.
No to zabieramy się do pracy.
Do każdego mówię jeden z drugim.
Skupić się. Możecie to zanotować.
To jest rodzaj wypluwki, której szukacie.
Futerko, kostki, to standard.
Ale tajemnicą jest to, co zjadła wcześniej myszka, zanim ktoś zjadł ją.
- To drobina metalu. - Drobina metalu.
Ale bystry jestem.
- On jest. - O, tak.
- I dobrze widzę, że ty... - No nieźle.
Chcesz na ochotnika zanieść drobinę, tam gdzie jest jej miejsce.
Uważacie wszyscy?
Śmiało.
Soren.
No dobra, napełniamy kosze.
Wracamy do pracy.
Co się stało?
Słuchaj, Gylfie, tutaj się dzieje coś naprawdę potwornie złego.
Musimy znaleźć Kludda i próbować stąd uciec.
A wy dwoje co tak sobie gaworzycie?
Gdy zgromadzimy wystarczającą ilość metalu,
zastawimy pułapkę,
a wtedy twoim zadaniem będzie tylko zwabić ich w jedno miejsce:
prosto w nasze szpony.
A potem Zachodnie Królestwa i Drzewo będą moje.
Masz moje słowo.
Co ty chcesz z nami zrobić?
Cisza!
- Co to za miejsce? - Do środka.
Nie zadawać pytań.
Twoi wspólnicy nie ucieszyliby się, gdyby się dowiedzieli, że nie pracujemy.
Nie.
Nie ucieszyliby się też, gdyby się dowiedzieli, co chcę zaraz z wami zrobić!
Nauczę was latać.
Latać?
Nic wam nie zrobię.
Tak jest. Jeśli tylko pojawi się
ktoś mądry i odważny, kto będzie w stanie stawić im opór,
pomogę mu.
Mam nadzieję, że dacie radę.
Ale nie jesteś...
Jednym z nich? Nie. Nienawidzę ich.
Nienawidzę, bo zrobili ze mnie prostego bandytę,
że tak upokorzyli mnie i mój wspaniały gatunek.
Dawno temu zaatakowali moje królestwo, no i ja stanąłem z nimi do walki.
Ale kiedy uprowadzili moją rodzinę,
zaczęli mnie szantażować,
że nic złego jej się nie stanie,
jeśli tylko będę na każdy rozkaz płomykówek.
No, lataliście już może kiedyś?
Ja ćwiczyłem na gałęzi.
Nie macie już możliwości szybowania z gniazda.
Teraz została wam wyłącznie siła waszych skrzydeł.
Pokażcie, co umiecie.
Dalej.
No dobrze, dobrze.
A teraz starajcie się wyczuć każdy mięsień, każde pióro.
Machaj!
No dobra, sówki, wystarczy. Zbierać się.
Wracamy z powrotem.
Tylko najlepszych z was,
najsilniejszych i najbystrzejszych,
przedstawię wielkiemu Lordowi Tyto.
Pokażcie jakie zrobiliście postępy
jako lotnicy i jako żołnierze.
No?
Bardzo dobrze. Wykazałeś się posłuszeństwem i dyscypliną.
Wielki Lord Tyto byłby zadowolony z twoich postępów.
Czy twój brat jest tak samo dobrym lotnikiem jak ty?
Kto, Soren?
Nie. On jak był mały, to zawsze spadał z drzewa. To oferma.
Nigdy nie bądź próżny
i łasy na pochwały.
Lord Tyto potrzebuje tylu żołnierzy, ilu zdołamy znaleźć.
Chodź, powiemy jakie nagrody czekają na twojego brata
jeśli zdecyduje się dołączyć do naszej wielkiej rodziny.
Bijcie mocniej, głębsze ruchy.
Musicie wytworzyć skrzydłami coś,
coś jakby poduszkę z powietrza.
Ruch skrzydeł musi być pełny do zetknięcia się czubkami.
Nie mogę już bardziej skręcić skrzydeł. Są za krótkie.
Podobno Lyze z Kielu też ma krótkie skrzydła.
Jednak został bohaterem.
Macie przed sobą długą drogę do Strażników.
- Do Strażników Ga'Hool? - Tak.
Ale skąd mamy wiedzieć, dokąd lecieć?
Musicie się dostać do Morza Hoolemere,
tam, gdzie wieczna mgła spowija drzewo...
Gdzie wieczna mgła, skrywa je przed tymi, którym brak męstwa i wielkiego serca.
Tak. To prawda.
Poleciałbym,
ale muszę spróbować uwolnić stąd swoją biedną rodzinę.
Naprawdę?
- Kludd. - Uciekać!
Kludd, leć z nami!
Uciekajcie, już!
Złapać ich!
- Kludd! - Jeszcze nigdy stąd nikt nie uciekł.
Sorenie, co robimy?
Soren, musimy uciekać!
Czekaj. Kludd! Uciekajmy razem!
No, na co czekasz, synu? Masz szansę wrócić do domu!
Dom.
To jest mój dom.
Co?
Zraniłbyś swoją królową, Grimble?
Nie jesteś moją królową!
Musimy skoczyć teraz, Soren!
Teraz!
Dalej, Gylfie! Machaj!
Machaj skrzydłami!
Nie! Za zbiegami!
Za zbiegami!
Wy głupcy!
Naprzód! Powiedzcie Strażnikom!
Patrz! Tam! Widzę drogę!
Gdzie?!
Gylfie, leć za mną!
Szybciej, Gylfie! Szybciej!
Nie mogę, Soren, naprawdę nie mogę! Nie dam rady!
Nie, Gylfie, musisz! Dalej!
Czekaj. Chyba ich nie ma.
Co? Jesteś pewien?
Chyba tak.
Hej, wiesz co?
Co?
Lecimy!
Myślałaś, że tak będzie?
Nie.
Jest o wiele lepiej!
To co teraz robimy, Soren?
Szukamy Drzewa Strażników!
Grimble postąpił nierozsądnie,
ale ty...
Choć mogłeś pójść za nim, postąpiłeś inaczej.
Zaczynam myśleć, że może zasługujesz na to,
by być jednym z nas.
Och, bardzo chcę.
Oferujemy władzę i zaszczyty.
A co ty możesz dać nam?
Co możesz dać mnie?
Ja...
- Mam siostrę. - Mów dalej.
Jest jeszcze bardzo mała,
ale na pewno wyrośnie na silną płomykówkę.
Czekamy na nią.
Tutaj młodzi są naszą przyszłością.
Jesteś już głodna?
Bo co?
Tylko spójrz.
No niezłe polowanko, zwłaszcza jak się łapie ćmy,
które ktoś już złapał.
Chwila, nie ty ją złapałeś.
Byłem bardzo blisko, jeśli się nie mylę, prawie tyle!
Brawo!
Zasadzka! Nie, no to ci się nie uda.
Wybacz! Wcale nie chcieliśmy zabrać ci ćmy.
- To nie była jego ćma... - Była moja.
Chcieliśmy tylko się ukryć i trochę odpocząć.
- W jakiej kolejności? - Co masz na myśli?
Znaczy, najpierw się ukryć czy najpierw odpocząć?
A co to za różnica?
Wielka! Jeśli najpierw szukacie kryjówki, macie poważne kłopoty.
Jeśli przedtem chcecie odpocząć, to sytuacja nie jest aż taka zła.
Jesteśmy w drodze nad Morze Hoolemere.
Chcemy odnaleźć Drzewo Strażników.
Naprawdę?
Takie dwa małe ptaszki nigdy nie dotrą nad morze!
Po drodze czyhają na was same potworne bestie.
Jakie bestie?
Jak nie zjedzą was na deser myszołowy, to zrobią to sokoły.
A jak nie sokoły,
to w lesie zaczają się na was złe rude lisy. Kiedy będzie sobie lecieć...
Nasz cel się nie zmieni.
Znasz jakąś kryjówkę? Jesteśmy zmęczeni.
Jestem Digger.
Moja dziupla jest tam.
Lecicie nad morze, tak?
Tak.
Wiesz, jak nazywa się sowy, które lecą w tamtą stronę?
- Nie. - Martwe.
To żarcik. Mam jeszcze jeden kawał:
jak nazywają sowy, które...
Twilight! Mamy gości!
Puść mnie natychmiast!
Co za brak szacunku do starszych osób!
Obiad podany!
Tyle, że danie cały czas gada!
Pani Pyton! To ja, Soren!
Soren!
Nie mogę uwierzyć.
Dzień w dzień szukałam ciebie i Kludda, a potem ta...
Napaść tego odrażającego draba.
Draba... Co za bezczelność!
Digger, co to za sowy i dlaczego rozmawiają z moim spaghetti?
Ja nie nazywam się "spaghetti".
No, obiad ma dziś zły humor, co?
Ale nie, nie! To nie jest żaden obiad. To jest moja niania.
Tak się zdenerwowałam. Syczenie nie przystoi damie.
No to fakt.
Pani Pyton. To moi przyjaciele. To jest Gylfie, to Digger,
a to Twilight, prawda?
Miło cię poznać, pani obiad.
O, przepraszam, pani Pyton.
Ci dwoje lecą nad Morze Hoolemere,
aby znaleźć Strażników Wielkiego Drzewa.
- Serio? - Co?
Nie, Soren, musimy wracać do domu. Wiesz, jak rodzice się martwią.
Nie, nie rozumie pani Pyton. Zostaliśmy porwani.
- Porwani! - Kludd jest w niewoli.
Muszę szybko odszukać Strażników. Tylko oni będą mogli go uratować.
O, szykuje się przygoda!
Podróż. Intryga.
To tak jak w pieśniach.
O nie. Tylko nie lutnia.
Jak wiecie, to są w kniejach normalne dzieje.
A ja jestem ich pieśniarzem i wojownikiem.
Za pozwoleniem...
Chociaż niania mówi mu nie
Do lotu chłopiec się rwie
Wzlata ku Niebezpieczeństwu
Ku cierpieniu, i kalectwu
Wyśpiewane słowa to nie jest jeszcze pieśń.
Te piękne utwory same do mnie przychodzą.
- Szkoda, że nie odchodzą. - To wielki dar.
No tak, chyba mamy przed sobą długą podróż, więc...
Tata by sobie tego nie życzył.
Dlatego wyruszam z wami.
Co? Nie! Nie zostawiajcie nas samych.
Tak, jesteście tutaj pierwszymi gośćmi od ośmiu miesięcy.
Wiecie, że cały czas mi opowiada te swoje głupie dowcipy o sowach.
- Są zabawne. - Wcale nie.
Jeśli mam go jeszcze raz słuchać jak śpiewa te swoje przeboje,
to wolę zostać wypchanym!
- Jak sobie śmiesz! - No, chodźmy już.
Proszę, proszę, nie idźcie!
Wiecie w ogóle, w którą stronę jest droga nad Morze Hoolemere?
- A Twilight zna drogę! - Oczywiście, że znam.
Polecimy zaraz nad Morze Hooladance.
- Hoolemere. - Hoolemere.
Pani wie, pani Pyton, że jest pani pierwszym wężem, który lata.
Na to wygląda.
I chyba nawet polubię latanie!
Ojej!
Mój Lordzie.
Nasza praca w Akademii Sów dobiegła końca.
Powierzam ci całą armię serc,
które od tej chwili biją tylko dla ciebie.
Twoi nowi żołnierze. Wierni i oddani.
Jeden z nich zdaje się być bardzo obiecujący.
To już ja osądzę.
Wy, żołnierzu.
Wystąpcie.
Macie rację, że się mnie boicie.
Jak się nazywacie?
- Kludd. - Głośniej!
Kludd! Na imię mam Kludd.
No, dużo lepiej.
Pamiętajcie o tym, że cechy najniższych gatunków
to słabość i strach.
Wiecie dlaczego, Kludd?
Bo jesteśmy z gatunku Tyto Alba.
- Jeszcze jeden. Puk-puk. - Nie przejmujcie się nim.
- No i co? - Nie zachęcaj go.
- No i ta sowa zdrowa... - Jak to zdrowa?
- Zaczyna się. - No właśnie! Bo ta sowa była zdrowa.
Mówiłem wam.
- Po prostu żałosne. - O, tak. Tak.
Bo ta sowa była zdrowa, tylko pomyliła dziuple.
Przychodzi dzień, odchodzi noc
I wtedy my
Świt spowija wszystko
I wtedy my
Czekamy sobie na sny
I zasypiamy
Słuchajcie, myślę, że ten kruk nas śledzi.
Tak słyszę, mam go na oku od godziny.
Wiecie, co mówi sowa, za którą leci kruk?
Digger, musisz w tej chwili?
Potem opowiem.
Lećcie stąd!
Wynocha.
Twilight! Twoja lutnia!
A niech ją biorą. Pograją sobie.
- Zaraz. O, nie! - O, tak!
Pani Pyton!
Za nimi!
Pani P!
Już lecę!
Soren, tutaj!
Ratunku!
Są za szybkie.
Podleć bliżej! Chwycimy się szponami!
- Co?! - Zaufaj mi! Dobrze wiem, co robię!
Jesteś pewien? Próbowałeś kiedyś?
Nie, ale to musi się udać!
Trzymaj się!
Pani P!
Wynocha stąd! Łobuzy!
Pani Pyton, nic pani nie jest?
Ale lot.
Kiedyś to powtórzymy.
No. Nieźle latasz.
Dziękuję, Twilight.
No i jesteśmy.
Morze Hoolemere.
Ale jest duże.
To taka trochę większa kałuża.
No może.
Naprawdę myślisz, że Strażnicy tam są?
Muszą być.
To oni!
- Wreszcie. - Kto to?
Wypełnia się przepowiednia,
że na brzegu pojawią się intruzi.
My nie chcemy cię skrzywdzić.
Tak! Tak też mówi przepowiednia.
- Lecimy z bardzo daleka. - O tym też wspomina.
- I jesteśmy zmęczeni. - O! Wypełniła się!
Wiem wszystko.
A teraz powiedz, czego pragniesz, sowo.
- No... - Czekaj.
Jeśli naprawdę wszystko wiesz, to dlaczego o to pytasz?
I przepowiedziano też, że jedna sowa zwątpi.
Komuś jeszcze się to nie zgadza?
No mi tak trochę.
Tata mówił: będą kierowani kolcami Echidny.
Czekaj, czekaj! Jesteś Echidna?
Tak, jestem Echidna.
Wróżba mówi, że będziesz potrzebował ode mnie pomocy.
No tak. Musimy odnaleźć Strażników.
Po co mu mówisz. On to wie.
Wiem, niedowiarku. No mów.
Drogę wskażą twoje kolce.
I się stanie.
Aby dotrzeć do Drzewa, trzymajcie się Wieloryba i Oka Glauxa.
Trzymajcie się tych gwiazdozbiorów.
A teraz czas w drogę.
Przed wami długa droga i trudny czas.
Potem staniecie się jedną silną rodziną.
W tej rodzinie każdy z was odegra bardzo ważną rolę.
Ty jako wojownik.
Poeta - wojownik.
Jesteś szlachetny i masz dobre serce.
Tropiciel. Solidny i wierny.
I nawigator, który wątpi.
Przywódca - silny duchem
i wrażliwy czułym sercem.
Czy ty jesteś wężem?
A jak myślisz?
Dotarliście aż na tę skałę, osłaniając się nawzajem.
Lećcie. Niech prowadzą was szczęśliwe gwiazdy.
No, dobrze. W drogę.
Pamiętajcie, gdy będziecie daleko,
gdy opadniecie z sił,
gdy stracicie ducha odwagi,
będziecie właśnie w połowie drogi.
Co on powiedział?
Że jesteśmy w połowie drogi! Tak.
Teraz już mamy z górki.
Zgubiliśmy się!
Nie mogę określić pozycji.
Musimy znaleźć wyspę!
To wieczna mgła.
Drzewo musi być po drugiej stronie. Ja to czuję całym sobą!
Całym sobą?
Przyznajcie się, czy ktoś z was też to czuje? Czy ktoś wie gdzie my jesteśmy?
Digger, co ty tak lecisz?
Co? Jak? Ja tak latam.
Nie, nie żartuj.
Digger! Twoje skrzydła!
Faktycznie.
No to lecę.
- Digger. - Digger!
Digger!
Digger? Digger.
O, nie. Nie.
Możesz lecieć za mną?
Ale.
Jest nas piątka.
Tak, wiem.
Są. Już są. Spójrzcie.
Z drogi, niewiele widzę.
Dosyć tego. Spokój, spokój!
Chcę im się przyjrzeć.
Martwi mnie to, co mówią o tych drobinach metalu.
Służą do wyrobu broni. Zapewne chodzi o tajny projekt.
Po wstępnym zbadaniu ich, Wasza Wysokość,
stwierdzam, że noszą ślady przejść, o których mówią.
Nie do wiary, aby te dzielne sowy przyleciały tu tylko po to,
aby uraczyć nas zmyślonymi opowiastkami.
Czy pan, Lordzie Allomere, jest tego zdania?
Och. Proszę wybaczyć.
Boronie, Wasza Wysokość, o ile dobrze zrozumiałem:
Stalowy Dziób nie jest mitem,
buduje armię niewolników z oślepionych sierot
oraz planuje podbić sowie królestwa za pomocą tajemniczych drobin metalu.
Nie jest moją intencją brak szacunku,
dla naszych małych, skrzydlatych przyjaciół, ale zważywszy ich młody wiek,
cała ta barwna historia wydaje mi się po prostu zmyślona.
Czy do tego ta historia jest także zabawna?
Jak śmiesz!
Cynicznie asekurujesz się, pokpiwając sobie z tych młodych lotników.
Czy poczciwy Ezylryb nie chciałby wpędzić nas w kolejną wojnę?
Nie, nie.
Pewnie opisałby ją w poemacie. Podczas gdy reszta z nas...
Cóż, reszta z nas zapłaciłaby za to jednak najwyższą cenę.
W trosce przed stratami doradzałbym jednak ostrożność.
Zawsze odradzałem angażowanie się w wojnę i różne awantury,
ale jeśli jest tak, jak mówi chłopiec,
przeciw takiemu pogwałceniu pokoju można tylko
walczyć!
Bo co innego możemy jeszcze zrobić?
I jeśli uważasz, że jestem tylko tchórzem, to będę walczył z tobą już teraz!
Boron, wskażesz zwycięzcę.
Spokój, sowy. Musimy poznać prawdę.
Prawdę?
Powiedziałem prawdę.
Oni istnieją.
Przecież porwali mnie i dziesiątki innych, niewinnych sów.
Chcą zrobić z nas niewolników i rządzić światem bez litości.
Tak, jedyny dowód to moje słowa.
Ale słowa były też jedynym dowodem na to,
że wy istniejecie.
I chcecie jeszcze dyskutować?
Nie. To nam zupełnie wystarczy.
Wasza Wysokość, jeden ze szwadronów ratowniczych
ma podczas następnej pełni wyruszyć na rutynowy patrol.
- Może... - Nie.
Polecicie tam natychmiast.
Weź ze sobą tylko najlepsze sowy. To jest rozkaz.
Soren, udało się.
Tak. Chyba się udało.
Mam nadzieję, że Allomere znajdzie sówki.
Jak dobrze jest być młodym, lubiącym przygody,
pojawić się pierwszy raz na Drzewie.
Umiałeś bronić swego.
Oby więcej było takich odważnych jak ty sów
silnych duchem.
Ale dziwna osoba.
Myślę, że chyba czegoś mu brakuje w życiu.
Porządnej kąpieli.
Nudny typ.
Lepiej omijajcie jego szwadron z daleka.
- Co? - Opowiem po drodze do jadalni.
Jesteśmy już spóźnieni.
Przekazano mi, aby opowiedzieć ci ile się da, o tym co tu robimy.
Na razie to są podstawy.
Czekaj, czekaj, czekaj, jakie podstawy?
Nie stajesz się Strażnikiem w ciągu nocy. To wymaga lat. Wielu.
Cześć.
- I tylko wybitni otrzymują nominację... - Czekaj! Kim jesteś?
Uparłaś się, żeby wciąż mi przeszkadzać?
O ile, choć to wątpliwe, masz talent...
To zostaniesz powołany do specjalnej jednostki czyli szwadronu.
Jest nawigacja, służby medyczne,
wywiadowcze, inżynieryjne, meteorologiczne. I inne.
Ja chciałabym trafić do szwadronu nawigacji najbardziej.
Jestem Otulissa, miło mi.
Jestem Soren.
Zdaje się, że wasi przyjaciele są tam.
Digger! Cześć!
Widzę, że ci smakuje, Digger?
Powiedział: dobre. Nic tak nie wpływa na trawienie jak muzyka.
- Co? - Nareszcie mam tutaj godną widownię.
On ma naprawdę duży talent.
Och, tak. Jeśli jest się głuchym.
Tutaj, na naszym Drzewie
wszystkie sowy szkolą się w odpowiednich lotniczych szwadronach.
Nawigacja,
wywiad, myślistwo,
a nawet kowalstwo.
Mam cię. Mam cię!
Hej! Czekaj. Chwila, chwila.
Ogień, chłopcze, bywa wielką siłą.
Ale też nie ma nic bardziej niebezpiecznego.
Chyba se żartujesz.
Sowisyn.
Normalnie wszystkie pióra powyrywam.
Załoga!
Za mną.
Żołnierze, poddani.
Zapewne nasłuchaliście się o mnie różnych bajek,
ale zapewniam was, nie jestem mitem.
Jestem prawdą,
jestem jedyną, prostą prawdą,
mówiącą, że na świecie władzę mają tylko najsilniejsi.
Kiedyś zostałem brutalnie zaatakowany przez tchórza Lyze z Kielu
za obronę tych wartości.
Aby ukryć moje blizny po dziś dzień noszę stalową maskę.
Ale stal jest mocna.
Jest ona jak symbol naszej siły i wielkiej woli walki.
Pora rozpalić ogień wojny
i sięgnąć po przestrzeń do życia, która tak nam się słusznie należy.
Bo my jesteśmy nadsowami!
My Tyto Alba!
A ja jestem waszym wodzem!
Stalowy Dziób. Stalowy Dziób.
Kludd?
Kludd.
Ja chcę do mamy.
Chcę do domu.
Nie bój się. Jesteś teraz ze mną.
Eglantine. Tu jest twój dom.
Tutaj możesz się czuć bezpieczna.
Kludd, proszę. A możemy poszukać Sorena?
Stop! Stop! Zapomnij o Sorenie.
Soren jest nikim. A my jesteśmy
Tyto Alba.
Kludd, obiecuję, że nikomu nie powiem, co robisz.
Chcę tylko do domu.
No już dobrze.
To kiedy możemy pójść? Kiedy?
Jutro.
Ale teraz, przed lotem,
musisz się wyspać.
Widzę, że lubisz czytać sobie po nocy, co?
Tak. To Bitwa Lodowych Szponów.
Ulubiona historia mojego taty.
Jak byłem mały, często mi ją opowiadał.
Twój tata czytał dobre książki.
Podoba ci się?
Szczerze, trochę się różni od tego, co opowiadał tata.
Bywa. A co mówił tatuś?
Tata opowiadał mi to zawsze na poważnie.
Wiesz? Jak wielki wyczyn.
A tu w kronikach, wszystko wydaje się takie...
Jak z piekła?
Chodź, chłopcze. Zaraz wzejdzie słońce.
Jutro twój wielki dzień.
Nauczymy cię naprawdę dobrze latać.
Nawet w deszczu! Są prądy powietrzne!
Szkwałun!
Halniak!
Workowate fałdy!
Workowate fałdy?
Czy nie możemy uczyć się nazw tych prądów u siebie w domu?
Tylko tak można je zapamiętać.
O tak! Ja chciałbym je wszystkie dobrze poznać.
Niezły monsoon.
Powietrze nagrzewa się w różny sposób, wiecie,
od nieba i od oceanu.
Tak to działa.
Musicie je poczuć całym sobą.
Widzicie to?
Soren, spójrz. Jest tam.
Skorzystaj z niego.
Daj się mu spokojnie ponieść.
Zaufaj mu.
Wleć prosto do środka.
On widzi.
On go widzi.
Wytrzymaj. Wytrzymaj.
Soren. Hej, hej, hej! Hej. Uważaj! Patrz, gdzie lecisz!
- Soren! - Soren!
Starczy na dzisiaj.
Oczka w stronę
cudownej tarczy księżyca, pomyślcie coś bardzo miłego.
I śpijcie.
Lordzie Allomere, mały miał rację. Tyle sów, musimy je ratować!
Spokojnie. Nie możemy działać na ślepo.
Musimy dobrze rozpoznać teren.
Widzicie te nietoperze?
Lećcie za nimi. Myślę, że to jest klucz do rozwiązania zagadki.
Stój!
Ja zajmę się tą sową, a wy tamtymi na rampie.
Co to jest?
No co ja z tym zrobiłem?
Gdzieś to tu schowałem.
Nie wiem, co się stało.
Zrobiliśmy taki kawał drogi. I nic takiego się nie wydarzyło.
Zupełnie się tym nie przejmuj chłopcze.
Przyznam, że specjalnie cię wprowadziłem w tę turbulencję.
Chciałem zobaczyć, czy twój duch jest silny.
A ty zachowałeś się wzorowo.
Jak wzorowo?
Nie, nie, nie. Prawie wyrwało mi tam skrzydła.
Głowa mówiła mi jedno, ale duch walki mówił coś zupełnie innego.
I posłuchałeś głowy.
I wtedy właśnie przegrałeś.
Czy to jest twój znak?
Ten tu? Tak.
Więc to ty napisałeś Kronikę Bitwy Lodowych Szponów.
Na to wygląda.
Tak, chyba tak. Tak. To ja.
- Byłeś tam? - Tak.
Ale - jako pisarz?
No nie. Jako żołnierz.
Chyba można powiedzieć, jako przywódca wszystkich żołnierzy.
Jesteś Lyzem z Kielu.
Tak.
Jesteś Lyzem z Kielu.
Tak. Już ci mówiłem.
No ale...
Ten złom?
Teraz może przydać się już tylko w kuchni, raczej.
Tak, ale skąd imię Ezylryb?
Wszystkie sowy na tym Drzewie wiedzą, kim jestem.
Ale ty...
Moje dni jako Lyze z Kielu dawno już minęły.
Lyze z Kielu od dawna przeszedł na emeryturę.
Może to być dziwne, dla takich młodych sów jak ty.
Dlaczego nic nie mówiłeś?
Czy to jakaś różnica, jak się nazywam?
Bo Lyze z Kielu to mój bohater.
Tak, cóż, domyślam się jak ci jest teraz ciężko zrozumieć,
że jestem tylko zwykłą prawdą, nie mitem.
No ale...
Czego się spodziewałeś?
Dzielnego rycerza w wypolerowanej zbroi dumnie stroszącego pióra
na tle złotej tarczy księżyca?
Tak wygląda sowa, która naprawdę brała udział w walce.
Tu nie ma chwały. Tu nie ma piękna. Tu nie ma bohaterów.
Jest tylko wola przeżycia.
Im silniejsza, tym bardziej prawdopodobne,
że będziesz wyglądał jak ja.
Coś nie tak.
Mamy rannych, mamy rannych!
- Chodźcie szybko! - Allomere wrócił.
- Szybko. - Zróbcie miejsce.
Potrzebna pomoc.
Te sówki potrzebują szybkiej pomocy.
Idźcie, szybko.
Mamo.
Hej! Hej. Co się stało?
Lord Allomere uratował dwie sówki w Beaks.
Sam jest chyba ranny.
Po drodze spotkał kogoś z bandy Tyto.
Wiesz, przyznam się, że nie wierzyłam ci wcześniej.
Och, daj spokój. Sam bym sobie nigdy w to nie uwierzył.
Soren! Soren! Chodź szybko. To Eglantine.
Eglantine?
Przepuśćcie mnie! Dajcie mi przejść!
Nie.
Dacie radę jej pomóc?
Zrobimy wszystko, co się da.
Eglantine.
Bitwa była zaciekła. Byliśmy w ogromnej mniejszości.
Ja zostałem tylko lekko ranny, ale za to niestety reszta chłopców...
Potrafisz ocenić liczbę porwanych sówek, Allomere?
Dużo, całe mnóstwo. A być może jeszcze więcej.
Czy uważasz, że mamy do czynienia z większym planem?
Z całą pewnością.
Wasza Wysokość, to nie jest już pora na półśrodki.
Puchaczu, czas przygotować się do wojny.
Do broni.
Nie jest źle.
Ezylryb! Lyze.
Tak, oba dobre.
Słuchaj, muszę lecieć.
Musicie zabrać mnie ze sobą.
O, oczywiście.
Niewyszkolony żółtodziób jest w stanie przetrwać całą minutę podczas walki.
Proszę.
Leć. Musimy mieć jakieś straty.
Wojna bez ofiar to taka udawanka.
Albo...
zostań tutaj
i zajmij się siostrą,
co wyjdzie jej tylko na dobre.
Albo rób co chcesz. Jestem już tak bardzo zmęczony.
Naprzód.
Eglantino.
To ja chciałbym tu leżeć zamiast ciebie.
Gdybym mógł, gdyby to było tylko możliwe, zamieniłbym się z tobą.
Soren.
Chciałbym, żebyś mogła zobaczyć to miejsce.
Wiesz, to wszystko prawda. To wszystko.
Wiesz Strażnicy, ich historie, to wielkie Drzewo Ga'Hool,
to wszystko jest prawda.
Nawet Lyze z Kielu, on jest prawdziwy.
Jest prawdziwy.
Soren, obiecałeś mi.
Tak?
Obiecałeś, że ja będę Lyzem następnym razem.
- Och, Eglantine. - Och, Eglantine.
Eglantine.
Soren? Pani P?
Jeszcze nie jesteśmy w domu?
Jesteśmy u Strażników Drzewa.
Spójrz. Spójrz. To jest Ga'Hoole.
Nie, to niemożliwe. Kludd, on mi...
Ale Kludd się mylił. Tata miał rację! Przez cały czas miał rację.
Nie. Chcę powiedzieć, że Kludd tam był. Ze mną.
To on mi to zrobił, Soren. On jest jednym z nich.
Że co?
Nie, nie, nie, na pewno nie.
Coś ci się pomieszało. To niemożliwe.
To sam Lord Allomere cię uratował.
Ja nie zostałam uratowana.
Kludd dał mnie jakiejś sowie, która mnie tutaj przyniosła.
Nie. No nie. To niemożliwe.
To by przecież znaczyło, że Allomere byłby...
On byłby zdrajcą.
A więc to była pułapka.
Allomere!
Trzymajmy się gwiazdozbioru Wieloryb. Tak by polecieli.
Tam coś jest.
Tam.
Musimy sprawdzić ten dym.
Soren, spójrz.
Och, Allomere.
Czyżby dręczyły cię wyrzuty sumienia, gdy widzisz konsekwencje swojej zdrady?
- Czy nietoperze muszą to robić? - Oczywiście.
Przecież dobrze wiesz, czym zwykły się żywić te miłe ssaki.
Tak, mój Lordzie?
Byłoby okrucieństwem kazać im się dłużej męczyć.
Zabijcie ich.
No przecież nie możemy ich sobie zostawić w takim stanie,
- prawda? - Nie, nic nie rozumiesz.
Kiedy byliśmy w Akademii, widzieliśmy co one robią sowom.
To było naprawdę coś okropnego. Mam rację, Soren?
Soren?
Nietoperze.
Bez obaw. Mogę załatwić grubo ponad setkę tych krwiopijców.
No a co z tysiącem?
Nie dowiemy się tego siedząc na ogonach? Lecimy!
Czekajcie.
Soren, co się stało?
Płomienie. To jest to.
Chyba mam sposób na uwolnienie Strażników.
Nie, Soren, nie możesz wlecieć w ogień.
Spokojnie, Gylfie. Muszę sobie teraz zaufać.
Twilight, zajmiesz się nietoperzami?
Dam radę. Nie zapomną spotkania ze mną.
Bądź ostrożny! I śpiesz się.
Odwagi!
Twilight, skoro już lecimy na taką wojnę,
to pozwalam ci normalnie śpiewać twoje piosenki.
- Co? - Ja mówię teraz całkiem poważnie.
Chciałbym usłyszeć twoją najlepszą, bojową pieśń wojskową.
Dobry pomysł, Digger!
Gdy na bitwę lecimy sobie
Świetne.
To skończyć może się lot w grobie
Co? To ma być niby inspirujące?
Czekaj! Druga zwrotka jest lepsza!
I brzydka, wredna śmierć Co cały czas se kpi
Gdy ją na wojnie spotkasz, ulży ci
Nie. Nie!
Powiedziałeś, że sprowadzisz wszystkich Strażników.
Ale to nie są Strażnicy!
Soren.
Oni i tak nie mają z nami żadnych szans.
Ale nie możesz dłużej cieszyć się moim zaufaniem, Allomere.
Nie.
Nie, nie, obiecałeś mi.
Obiecałeś przecież, że będę Królem Drzewa!
Sam dobrze wiesz, Allomere,
wiesz, że król może być tylko jeden.
Hej!
Dalej!
Obudź w sobie ducha walki.
Wleć prosto tam.
Soren!
Nie!
Soren.
Wstawaj, Soren.
To było wzorowe, ale jeszcze nie skończyliśmy.
O, tak!
Chodźcie.
Tego się nie spodziewaliście.
Dobra robota, przyjaciele!
Żołnierze, do ataku!
Macie ich zgnieść!
Macie być bezlitośni!
Strażnicy! Legenda się wypełnia.
Do walki!
Chcę, żebyś tu został ze swoimi przyjaciółmi.
Broń tych sówek.
No dalej!
Kludd?
Nie.
Soren!
Kludd!
Witaj, bracie.
Legendarny Lyze z Kielu.
Jeszcze raz zostaliśmy tylko ty i ja.
Teraz mogę spokojnie wyrównać rachunki.
Podziękuj mi. Bez dzioba wyglądasz znacznie lepiej.
Ci twoi wspaniali Strażnicy są skończeni, Soren.
Lord zwycięży
i płomykówki zajmą wtedy najwyższe miejsce w całym królestwie sów.
Och. Przyjdą wspaniałe czasy!
"Wspaniałe?"
O nie. Lord Tyto jest potworem. Dobrze wiesz co robili.
Oślepiali niewinne sowy, za pomocą światła księżyca.
Jesteś naiwny, Soren. Ciągle żyjesz marzeniami.
Moje marzenia są moją siłą, Kludd.
Dzięki nim spotkałem Strażników.
Szkoda, że po dzisiejszym dniu nie ma już Strażników.
Nie rozumiem.
Jak mogłeś dołączyć do nich po tym, co z nami zrobili?
"Co z nami zrobili?"
Wierzą we mnie jak jeszcze w nikogo do tej pory.
Stalowy Dziób mówi, że nikt,
nigdy na świecie, nie żałuje pokonanych.
A honor,
honor jest tylko dla słabych i głupich.
Nie, Kludd! Wiem, że naprawdę tak nie myślisz.
Przecież ty w ogóle mnie nie znasz.
Soren! Złamałem skrzydło! Pomóż mi no!
Soren, jesteśmy braćmi.
Kludd, nie!
Stalowy Dziób.
Skończ już z tym.
Nie pozwolę ci więcej nikogo krzywdzić.
Och, ty mi nie pozwolisz.
Jaka szkoda
będzie zabić taką odważną i czystą rasowo płomykówkę.
Nie, Soren!
Znasz tego łachudrę?
To mój nauczyciel. Mój bohater.
Twój bohater da ci zaraz ostatnią ważną lekcję o naszej wielkiej sile...
Spokojnie.
...pozwalając patrzeć na swą śmierć.
Żołnierze! Do mnie!
Uciekamy!
Soren, zrobiłeś to wzorowo.
Udzielam pochwały.
Chyba będziemy musieli uzupełnić kroniki.
Stało się dokładnie tak,
jak niegdyś przed laty.
Strażnicy dotrzymali tej przysięgi.
Jak mówi przepowiednia!
Silni zostali słabymi, pokrzywdzeni otrzymali chwałę.
Kiedy słońce uniosło się na niebie,
zło było już pokonane.
Soren! Soren!
Tu jest mama i tata!
Jesteśmy tacy dumni z ciebie.
Tato, te legendy
są prawdziwe.
Ty to sprawiłeś, Soren.
W całym sowim królestwie
nastały czasy pokoju i dostatku.
Nasza drużyna,
którą pomyślne wiatry doprowadziły do legendarnego Drzewa,
stała przed królem i królową jako wierni, młodzi Strażnicy.
Byliśmy gotowi z całego serca
złożyć pradawną przysięgę:
by bronić skrzywdzonych,
by wspierać najsłabszych
i by zawsze niszczyć
wszelkie zło.
Powiadano,
że Nyra uciekła.
A Kludd?
Kroniki o nim milczą.
Mówić dalej?
Co? Nie, nie przerywaj.
Nie chcę, żebyście nie spali w dzień.
Och, mów dalej. Prosimy o jeszcze, jeszcze.
Lepiej ich posłuchaj.
Chcą więcej legend.
No, chłopcze. Nie daj się dłużej prosić.
Będzie północny sztorm.
Przy odrobinie szczęścia, wiatr poniesie mnie wysoko w górę.
LEGENDY SOWIEGO KRÓLESTWA >> www.napisy.jcom.pl <<
[POLISH]